Even iets anders. Ik heb dus een tweeling, mijn dolle tweeling. Zoon en dochter, koningspaar, echte rijkdom. Slopers, wervelwinden, energiebommen. En de liefste twee mensen van de hele wereld. Ik heb sinds mijn moederschap een scala aan tegenstrijdige gevoelens en emoties gehad. Van ultieme voorwaardelijke liefde tot intense boosheid. Van de kracht van een leeuwin tot de kwetsbaarheid van een vlinder.

De uitdrukking ‘dolle tweeling’ is heel toepasselijk. Buiten het feit dat het mijn favoriete boekenserie was uit mijn jeugd dekt het ook heel goed de dubbele lading van het leven met mijn kinderen: de drukte maar ook de lol. Never a dull moment!

Meant to be

En dan het idee dat ik altijd heb geweten dat ze zouden komen. Toen ik jong was zei ik altijd dat ik 2 tweelingen wilde later: Ben, Bas, Bart en Bram. Echt super onhandig natuurlijk om je kinderen allemaal dezelfde voorletter te geven, zeker als ze op dezelfde dag geboren zijn, dat is vragen om administratieve problemen. Maar het leek mij zo gezellig. En de meest efficiënte manier om 4 kinderen te krijgen. Ok ok, een vierling is nog efficiënter, maar dat leek me een stukje ingewikkelder. Goed ingeschat denk ik zo..

“ik denk dat ik een verrassing heb..”

Rond mijn 35e ging ik pas echt nadenken over mijn kinderwens en mijn leven was zodanig ingericht dat ik alle redenen had om het niet te doen omdat we een vrij en prima leven hadden: double income, no kids. Veel reizen, geen geldproblemen, appartementje in de binnenstad, vrienden in de buurt. Kinderen zouden dat lekkere leventje alleen maar overhoop gooien. Maar dat gevoel.. ik had altijd kinderen gewild! En het gevoel won van de ratio. Manlief wilde ook wel eentje proberen, daarna zagen we wel weer. Tweelingen zaten niet echt in mijn familie, dus ik verwachte niets van mijn jeugddromen. Tot die ene zin bij de eerste echo.. “oh, wacht eens even.. ik denk dat ik een verrassing heb”.

WUT?

“ja, het zijn er twee!” Ik heb heel hard “NIET!” geroepen, gewoon omdat ik het niet geloofde. Kinderen die vragen worden toch overgeslagen? Krijg nou wat, ik heb er twee in mijn buik! We moesten lachend en huilend bijkomen in een koffietentje, wat was ons net gebeurd? Ik had stiekem medelijden met mijn man, hij wilde er eentje proberen, maar hij moest meteen aan de bak met twee baby’s. En zo kwam de dolle tweeling in mijn leven. In ons leven.

“2 voor de prijs van 1”

Echt niet.. Het is nogal een geliefde opmerking als je zegt dat je zwanger bent van een tweeling. Maar kan iedereen stoppen met die (on)zin? Want het slaat werkelijk nergens op. Jazeker, het is ‘maar’ 1 zwangerschap, alleen in de meeste gevallen ook een zwaardere. Ik heb Los Dos (onze ‘werktitel’ voor de kids toen ze in mijn buik zaten) 38,5 week bij me gedragen en ik was werkelijk een aangespoelde walvis op het eind. Ik hield veel te veel vocht vast, was ruim 30 kilo aangekomen, de afdrukken van de poten van de kat bleven in mijn schenen staan als hij over me heen liep en ik had in beide polsen carpaal tunnel syndroom. Niet grappig. Dus toen ik na wekenlang slecht slapen met spalkjes om mijn polsen en een megadikke buik bij de gynaecoloog kwam bij 38,5 week zag hij heel goed dat ik er klaar voor was. En klaar mee was. Die baby’s moesten er eens uit, het was tijd om kennis te maken met Los Dos! Dat bevallen beviel minder goed, ik was oprecht teleurgesteld dat na uren wachten, weeënstorm, zuchten, persen en baby nummer een, die tweede baby er niet gewoon uitfloepte. Nope. Nog een keer hard aan de bak, zonder weeën en met vacuümpomp. Maar toen waren de 2 wereldwondertjes er dan eindelijk.

Lachen man

Ja, dat was lachen, gieren, brullen! Dat laatste deden met name die 2 wereldwondertjes..  En, nog even over dat 2 voor de prijs van 1: twee baby’s kosten gewoon dubbel zoveel geld en tijd als eentje. Nee, die tweede doe je er niet ‘gewoon even bij’ (dat is het motto van de werkgever van mijn echtgenoot in het kader van ouderschapsverlof: bij een tweeling krijg je maar voor 1 kind verlof, krijg nou de… ja dat). En zeker als ze zo lekker intensief zijn als onze dolle tweeling. Er werd ons nog vanuit diverse hoeken aangeraden om ze gewoon te laten huilen. Nou, onze lieverds zaten niet op volume 5 een beetje ‘weh weh’ te doen, ze stonden op standje 20 te brullen, die laat je echt niet even liggen! Dat heeft niets met verwennen of gewennen te maken. Het enige waar ze aan gewend raakten is dat papa en mama er voor ze waren en ze kwamen troosten. Ook al kostte dat kilometers lopen en wiegen door ons appartementje 3 hoog in de binnenstad.

Dubbele pret

Never a dull moment!

 

Er zijn best situaties waarbij een tweeling voordelen heeft hoor. Als ze van de luiers af zijn, ben je echt van de luiers af. En bij een uitje met het gezin hoef je maar met 1 leeftijd rekening te houden. Dat soort leuke praktische zaken. Maar het blijven gewoon 2 minimensjes, die allebei gaan kruipen, lopen, tandjes krijgen, eten, poepen en wakker worden in de nacht. Daar zit geen ‘korting’ op of zo. Maar goed, dubbel zoveel rotzooi en dubbel zoveel pret. Want je hebt ook 2 kinderen tegelijk om van te genieten. En het is echt bijzonder een tweeling, de band die ze hebben zonder dat ze het zelf in de gaten hebben.

En hoewel ik af en toe best nieuwsgierig ben geweest naar hoe het is om met 1 baby tegelijk te kunnen dealen, ik zou het voor geen goud willen missen, het is echt ‘a dream come true’.

 

 

2 tweelingen toch?

O ja, en die tweede tweeling dan uit mijn jeugddromen? Dit was de tweede al.. mijn man is tweeling van sterrenbeeld. Die had ik zo’n 15 jaar daarvoor al ‘gescoord’.