Schoolvakanties zijn voor mij een uitdaging, ik moet er altijd weer een paar dagen van bijkomen. Daarom heb ik een paar jaar geleden een caravan gekocht op een leuke hippe camping met bos, duin en strand, waar de kids lekker kunnen rauzen terwijl ik mijn hipster-cappuccino-met-havermelk drink. Relaxed toch?

Klusjes

Natuurlijk blijken daar ook haken en ogen aan te zitten. Ten eerste is kamperen een leuk concept, maar zo zonder alle prettige huishoudelijke uitvindingen van de 20e eeuw, ik noem afwasmachine, modern toilet en stromend drinkwater, ben ik toch meer dan me lief is bezig met allerlei klusjes voordat ik op mijn kont zit met die hipster-cappuccino-met-havermelk. Ik heb geprobeerd te delegeren, heb zelfs een keer een afwasschema gemaakt, want tenslotte ‘doen we dit met z’n allen’. Maar na de hysterische ontvangst van dat schema, kwam ik tot de conclusie dat ik liever klusjes zelf doe terwijl zij ergens lekker spelen dan dat ik met veel discussie en geklaag de pre-pubers zover krijg dat ze een jerrycannetje met water vullen. Pick your battles.

Voor het comfort hoef ik het dus niet echt te doen. De winst zit in de vrijheid: ze hebben de ruimte, zoeken vriendjes op, gaan kikkers vangen of tafeltennissen. We weten allemaal: kinderen gelukkig = ouders gelukkig. Hun vrijheid = mijn vrijheid. Vrijheid om die suffe klusjes lekker mindful te kunnen doen en daarna om al het overjarig leesvoer dat ik verzameld heb tot me te nemen.

Boeven

Die vrijheid kan ook minder goed uitpakken.. Vorig jaar ging gezellig een vriendje mee naar de camping. Na aankomst gingen de kids de hort op terwijl ik de spullen uitpakte en de caravan in orde maakte. Daarna ging ik naar het winkelplein en installeerde me op het terras. Zo. Zij lekker aan het spelen, ik bestel vast een… ja, dat dacht ik.. Zag ik opeens mijn zoon naar me toe komen met een bedrukt gezicht, of ik even meeliep. We waren nog niet eens 2 uur op de camping en ik zat niet aan mijn zwaar verdiende koffie maar met 3 boeven op het kantoortje van de supermarkt omdat het trio snoep had gejat. Ze hadden rolletjes snoep van 30 cent per stuk meegenomen. En omdat het zo goed lukte, hadden ze meteen een 2e ronde gedaan. De medewerker van de supermarkt, ook niet achterlijk, was ze achterna gelopen: stonden de sukkels 5 meter buiten de winkel hun buit te verdelen! Ik drukte een glimlach en een gevatte opmerking weg over het feit dat ik mijn stokje zoethout vroegah wat handiger snaaide bij de drogisterij. Nee, dit was heel serieus en ik was heel boos. Zij waren gelukkig nogal geschrokken en schaamden zich. Ik ook trouwens. Elke keer weer als ik in de supermarkt kwam en die medewerker me gedag zei en ik wist dat hij me niet herkende vanwege mijn mooie ogen.

Ze hebben er van geleerd en ik ook: de teugels kunnen nog niet helemáal los op de camping. Maar ik heb wel nog een hipster-cappuccino-met-havermelk van ze tegoed.