Ik kreeg een keer een filmpje te zien van Russel Brand met Ed Stafford. Russel is een Britse komiek (love him or hate him..) en Ed is een survival expert. In dat filmpje vertelde Ed Stafford over een concept dat hij was tegengekomen bij de voorbereiding op een challenge waarbij hij 2 maanden op een onbewoond eiland ging zitten. In zijn blote eentje. Met niets bij zich. Je kunt het filmpje bekijken via deze link, maar ik heb het alleen op Facebook gevonden, dus ik neem aan dat je daar een account moet hebben om het te kunnen zien..

 

3 hersenen

Ed Stafford had ter voorbereiding gesproken met Aboriginal vrienden, want je wilt dan echt adviezen van mensen die wat dichter bij de natuur staan dan de gemiddelde westerling. Zij vertelden hem over het concept van de ‘3 hersenen’. Zij geloven namelijk dat een mens niet 1 brein heeft, maar 3: in je buik, in je hart en in je hoofd. En dan ook in die volgorde.. Het brein in je hoofd, waar wij westerlingen ons zo primair op richten, is de ‘lesser brain’, niet omdat ‘ie slechter werkt, maar omdat het misschien minder belangrijk is dan we denken, het is een ‘tool‘.

Kopzorgen

En daar zit misschien wel wat in mensen.. Je hoort heel vaak mensen zeggen “ik zit teveel in mijn hoofd” en ook ik heb ‘last’ van mijn hoofd tijdens deze depressie: ik denk teveel na en dat leidt tot piekeren etcetera.. Terwijl voelen vaak zoveel essentiëler blijkt.

Op de site Nul wordt het als volgt uitgelegd: “Je moet het eigenlijk zien als je filter; het begint in je gut, vervolgens wordt het gefilterd door je emoties. Wat voel je daarbij? En pas als allerlaatste komt het bij jouw brein. Die je vertelt of het wel verstandig is (we weten allemaal dat emoties ons soms best gekke dingen laten doen). Als je het zo bekijkt doen we het in de westerse wereld eigenlijk omgekeerd; we besluiten eerst wat het verstandigst is, checken soms kort in met ons gevoel. Maar onze intuïtie negeren we vaak.

 

bron: https://naturalfactors.com/en-us/articles/know-three-brains/

 

Nandu-karu

Supernuttig dat laatste stationnetje, het logische brein, want daar komt ten eerste essentiële informatie binnen via je zintuigen en wordt er gekeken naar de uitvoerbaarheid, het hoe en wanneer. Maar het besluit of je iets überhaupt wel moet doen laat je over aan je buik en je hart. Die ‘weten’ daar meer van. De aboriginals noemen het brein in je hoofd niet voor niets ‘nandu-karu’, wat zoveel betekent als een visnet dat onherstelbaar in de knoop zit. En laten we in de westerse wereld nu primair beginnen bij dat visnet.. Dat is behoorlijk “fucked up” zoals Ed Stafford zou zeggen.

 

 

 

 

 

Gut feeling

Iedereen kent die uitdrukking toch wel? Een ‘gut feeling’ hebben? Onderbuikgevoel zeggen wij. Vaak doen we het af als iets ongrijpbaars en dus onbelangrijk. Daar kun je toch niet op varen..? Of juist wel? Wat als de oplossing van ons ‘hoofd’-probleem nou in buik en hart ligt? Zelf ben ik niet super-spiritueel, maar wel heel gevoelig voor intuïtie en schijnbare toevalligheden. En bij alle momenten dat ik de schijn ophield en over mijn grenzen heen ging (lees hierover mijn vorige blog ‘je ziet er goed uit!’) had ik echt een onderbuikgevoel dat het niet in orde was. Maar ik kon er geen woorden aan geven en wimpelde het weg als uiting van angst of niet relevant.

Toeval of cosmos?

Bijna iedereen komt wel eens van die momenten tegen dat je iets ziet, hoort of voelt wat toevallig heel goed past bij de gedachte of activiteit waar je mee bezig bent. Als je uiterst pragmatisch bent denk je ‘he dat is toevallig’, en als je heel spiritueel bent dan zeg je dat de cosmos tot je spreekt. Het een is niet beter dan het ander. Maar in het eerste geval leg je het waarschijnlijk naast je neer, want het is toeval, en in het tweede geval neem je het mee en ga je er iets mee doen. Wat dan? Je maakt het bijvoorbeeld tot symbool van dat waar je mee bezig bent, je verbindt het teken ermee, ziet het als een les of een richting. Of het een toevalligheid is of een teken uit de cosmos maakt dan eigenlijk ook helemaal geen drol uit.

 

https://www.flowmagazine.com/product/flow-19-days-of-mindfulness

Uit: Flow 19 Days of Mindfulness.

Trust the timing of your life

Een voorbeeld van zo’n teken voor mij is de spreuk ‘trust the timing of your life’. Ik kwam het 1,5 jaar geleden tegen op social media, gewoon een marketingbericht van een tijdschrift. Maar ik zat op dat moment in een mindere periode op mijn werk en twijfelde over een coachingsprogramma waarin ik mijn eigen ideeën voor een onderneming zou kunnen uitwerken. Onderzoeken of dat iets zou zijn voor mij. Het grote pingpong-spel in mijn hoofd (he, een visnet!) kon eeuwig doorgaan, maar doordat mijn oog op deze spreuk viel had ik opeens het idee: dit komt niet zomaar nu op mijn pad. De tijd is er rijp voor. Op een of andere manier had ik daar toch bevestiging voor nodig en dat plaatje met die tekst gaf me dat. En de spreuk is een soort leidraad gebleven in de tijd daarna: ik mag wel wat meer vertrouwen hebben in het pad dat ik loop en in het tempo waarop dat gaat. En überhaupt meer vertrouwen, in mezelf.

 

Gevaarlijk spel

Nu was dit een vrij letterlijk teken, maar ik zie vaker dingen om mij heen die te toevallig zijn om te negeren. Dat klinkt als gevaarlijk spel: zomaar vertrouwen op een zogenaamd ‘teken’ uit de cosmos. Dan kom ik toch weer even terug bij de 3 hersenen: als je alleen in actie komt vanuit het gevoel in je onderbuik dan gaat er geheid een keer iets mis. Tuurlijk!

In het geval van de spreuk was het onderbuikgevoel er al, werd dat gevoel gecheckt door de emoties die ik voelde, alles klopte. En daarna heb ik natuurlijk goed nagedacht over de praktische uitvoerbaarheid (planning en kosten en wat het me ging opleveren). Gut-heart-head.

Aandacht

Nu zou de conclusie kunnen zijn: hup allemaal naar onze onderbuiken luisteren en dan komt alles goed. Maar er loert een grote valkuil. Zoals gezegd: dit concept van de ‘three brains’ komt van de Aboriginals, mensen die dicht bij de natuur staan, vanuit een cultuur en gemeenschap die wezenlijk verschilt van die van ons. Onze maatschappij is zo ingericht met afleiding, drukte en materiële status dat wij niet meer gewend zijn om te luisteren naar ons onderbuikgevoel en emoties. We vertrouwen op onze hersenen en overspoelen deze met prikkels.

Door met meer aandacht te leven kunnen we die voelsprieten wel weer activeren. Mediteren helpt, mindfulness helpt, ruimte en stilte helpt. Door dat meer in je leven in te bedden (hé, dit klinkt als ‘Ma’!) kun je weer luisteren naar wat er echt toe doet en sta je open voor die momenten dat iets ‘toevallig’ langskomt. Alles wat je aandacht geeft groeit. En alles wat met meer ruimte omgeven wordt is beter zichtbaar.

 

Je kunt meer lezen over de ‘three brains’ in dit artikel van intelligentenergies.com

Of luister een podcast van Russell Brand en Ed Stafford over de fysieke en mentale consequenties van zijn survival expedities en het belang van meditatie.