.. groetjes vanruut!

Je moet wel ietsje ouder zijn om deze titel meteen te begrijpen, maar de jongere generatie moet maar te rade gaan bij hun Google-God. En dan komt er een bizarre combinatie van André van Duin en oud-premier Ruud Lubbers naar boven. Eigenlijk vond ik de humor destijds best flauw, misschien kan ik er nu meer om lachen dan toen, maar op een of andere manier roept het wel een warm melancholisch gevoel van mijn jeugd op. De laatste tijd kijken mijn kinderen ook vaker naar dit soort programma’s: dieren die nagesynchroniseerd worden en bloopers. De flauwigheid druipt er nog steeds van af en filmpjes van mensen die vallen met fietsen en stuiteren van trappen blijken tijdloos. Dat hebben Laurel & Hardy en Tom & Jerry ook wel bewezen, slapstick blijft generaties lang hilarisch.

To blog or not to blog

Waarom mijn blog? Soms vind ik mijn gemijmer over vanallesennogwat wel getut of getuut. Maar dat gemijmer blijkt juist vrij cruciaal in mijn herstel. Het zorgt ervoor dat ik reflecteer en mijn gedachten over een onderwerp laat gaan. Dat gemijmer is wat ik in hectische of stressvolle tijden niet genoeg doe. Er wordt toch ook zo vaak gezegd dat vervelen goed is voor kinderen? Je hebt tijd nodig om je gedachten gewoon eens even hun gang te laten gaan. Je wordt er creatiever van. Al wandelend, voor je uit starend of in de trein zittend..

Unwired

Met name dat laatste zie je niet veel meer. In de trein, bus, metro, of eigenlijk waar dan ook, zit iedereen naar een schermpje te staren om zich continue te laten voeden, nee: prikkelen, met informatie en vermaak. Ik zag daar laatst een mooie expositie over van Jacqueline Hassink in het Fotomuseum in Rotterdam: Unwired. Een aanrader, nog tot 6 mei 2018 te zien.

Langisjór 2, Unwired Landscapes, 63°58’11N 18°41’6W,
Road F235, Vatnajökulsþjóðgarður, Iceland,
Summer, 17 August 2015,
by Jacqueline Hassink. © The artist

 

 

 

Bij binnenkomst moet je je telefoon en je schoenen inleveren. Schoenen? Yep, schoenen.. het versterkt het gevoel dat je met respect en aandacht een ruimte gaat betreden. De expositie bestaat uit foto’s van zogenaamde white spots (plekken op de wereld waar geen bereik is voor je mobiel), gecombineerd met iPortraits: foto’s van mensen met hun mobiel in de metro in grote steden als New York, Parijs en Hong Kong. iZombies noem ik ze zelf liever, want er gaat een hoop aan ze voorbij. Hoe dan ook: het hield ook mij een spiegel voor. Tegenwoordig pak ik meteen mijn mobiel als ik even ergens moet wachten of even in het OV moet zitten. En 80% van de tijd is dat zinloos gebruik (misbruik?) uit verveling en gewoonte.

Vroegah

Toen ik als student heen en weer reisde tussen Utrecht en Zuid-Limburg waar mijn ouders woonden zat ik vaak 2 uur gewoon uit het raam te staren. Of wat te lezen of muziek te luisteren (op mijn Discman haha, wie kent die nog?!). Ik meld dit niet om ‘vroegah’ op te hemelen, lang leve de vooruitgang, maar ik mis zelf de focus die ik destijds had. Ik maakte hele verhalen in mijn hoofd in die 2 uur, dacht na over hoe ik dingen ging aanpakken of piekerde over zaken die me dwars zaten. Dat gemijmer mis ik en wil ik weer meer in mijn leven. Het helpt me mijn hoofd te ordenen en gebeurtenissen te verwerken. Mijn hoofd wordt er gezonder van. En dat lijkt me vrij cruciaal in het geval van een depressie. Want dat is wat er aan de orde is momenteel.

Ma

Jacqueline Hassink legt in haar expositie de behoefte aan ruimte in je hoofd uit met het Japanse concept ‘Ma’: de pure en essentiële leegte tussen alle dingen. Het komt er op neer dat je bij ervaring van onrust en stress niet teveel dingen in je leven hebt, maar te weinig ruimte/leegte tússen die dingen. Die ‘negatieve’ ruimte is toepasbaar in alle kunstvormen en ook in het dagelijks leven. Ma biedt ruimte en aandacht voor de dingen die er zijn, in een tekening krijgt een lijn aandacht door de ruimte er omheen, in een muziekstuk is de stilte tussen de noten net zo belangrijk als de noten zelf. Wawaza legt uit: “MA is the emptiness full of possibilities, like a promise yet to be fulfilled.”

 

Het karakter ‘Ma’:  het teken van ‘deur’ of ‘poort’
wordt gecombineerd met het teken voor ‘zon’

 

 

 

Ruimte en leegte als een belofte, dat vind ik mooi klinken. En wat die leegte kan doen voor je geest wordt ook uitgelegd: “MA is what creates the peace of mind (called ‘heijoshin’ in Japanese) we all need, so that there is room for our thoughts to exist properly, and to thrive.

Precies wat ik nodig heb. En dus gaat de komende tijd mijn telefoon misschien wat vaker op ‘tuut tuut tuut…’